donderdag 11 maart 2010

Omdat deze website aanstaande vrijdag gaat (mee)verhuizen naar een gloednieuwe server, is de site die dag tussen 10-17 uur niet of slecht bereikbaar.

Hoewel je deze website overal ter wereld kunt bekijken, bevindt de website zich in feite in Amsterdam: daar staan de grote datacenters waarin duizenden servers hangen die het gros van de Nederlandse websites serveren. Zo ook de server waar deze website op staat, en die sinds een paar maanden last heeft van een falende harde schijf. Om een eventuele catastrofe voor te zijn is er een gloednieuwe server besteld, en vrijdag ga ik alles daarheen verhuizen. Voor de techneuten onder ons: het betreft een Dell 1U PowerEdge met een dual-core 64-bits Intel E5400 met 2 gig geheugen. Net als op de huidige server gaan we ook daar Debian (Linux) draaien (zij het nu dus de amd64-variant). Vanwege de overstap van 32- naar 64-bits moet meteen alles (inclusief e-mailserver, database, …) opnieuw worden geïnstalleerd, dus het wordt een leuk dagje. Hoe dan ook, met een beetje geluk kun je vrijdag tegen de middag weer gewoon terecht op je favoriete weblog!

Vandaag kwam ik een leuk voorbeeld tegen van onderzoek dat je kunt doen als je beschikt over gigantisch veel gegevens van zeg, een online community. Een Amerikaanse datingsite heeft namelijk eens uitgezocht hoe je jezelf het best op een profielfoto kunt zetten. Mannen kunnen het beste niet lachen en niet in de camera kijken; vrouwen kijken het best ‘flirty’ en maken oogcontact. Foto’s van jezelf gemaakt met een mobieltje werken gek genoeg béter dan normale foto’s. En, tip nummer drie: een foto waar je niet eens opstaat werkt het best van allemaal.

Door met software de profielfoto’s van hun gebruikers te sorteren op bepaalde kenmerken en dat te koppelen aan het aantal nieuwe contacten dat die personen legden in een bepaalde periode, kwamen ze tot een aantal interessante conclusies. Zo is de context van de foto bijvoorbeeld belangrijk: mannen die met hun vrienden op de foto staan, iets interessants doen of hun spieren laten zien scoren hoog, maar niet zo hoog als mannen die met een dier op de foto staan, gek genoeg. Je six pack laten zien heeft zeker effect, maar dat effect wordt snel kleiner met leeftijd. Bij vrouwen werkt het juist andersom als het om borsten gaat: als je borsten zichtbaar zijn, scoor je meer contacten, en hoe ouder je bent, hoe beter dat (relatief) werkt (tot op een bepaalde leeftijd, neem ik aan…).

Het meest opmerkelijke resultaat is dat zowel bij mannen als bij vrouwen, de foto’s waarop je helemaal niet te zien bent (of je gezicht onherkenbaar is) minstens zo goed of beter scoren dan ‘gewone’ profielfoto’s. Blijkbaar geldt (op datingsites, althans) dat mensen het interessant vinden als er iets te raden is. Kort samengevat komt het neer op het volgende: vrouwen kijken liefst recht in de camera, flirten een beetje of doen iets interessants op de foto (gitaar spelen of andere hobbies) en hebben daarbij best een laag uitgesneden truitje aan. Mannen die dat kunnen tonen hun gespierde blote bast (dat levert bijna twee keer zoveel dates op) en verbergen hun hoofd waar mogelijk (of kijken weg van de camera). Doe er je voordeel mee…

Er zijn van die nummers waar je even een paar keer naar moet luisteren, voordat het kwartje valt. Ik had het laatst met de CD van ‘JURK’. JURK is de samenwerking tussen Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de Ven, je weet wel, die twee van Draadstaal (2 april weer op TV!). In de afgelopen vijf jaar hebben ze een plaat volgezongen met een aantal Nederlandstalige liedjes. Nou ben ik niet zo’n fan van Nederlandstalig (tenzij het gemaakt is om mee te blèren op feestjes) dus ik was sceptisch en zelfs een beetje bang dat de Jurken na het succes van Draadstaal ‘ook maar een plaatje’ zouden zijn gaan maken (ala Dolsma & van Wanten!) en dat het alleen maar zou tegenvallen.

En tegenvallen deed het ook, maar gelukkig alleen de eerste paar minuten. Ik had van tevoren gehoord dat de heren zichzelf wel eens ‘de Nederlandse Tenacious D‘ noemen, en bij mij roepte dat een beeld op van liedjes met teksten die bedoeld grappig zijn, maar waar je niet van gaat lachen. Als dat je insteek is wanneer je de CD van Jurk voor het eerst aanzet, dan kom je van een koude kermis thuis: het is nauwelijks grappig. Na een tijdje realiseerde ik me echter dat we vroeger nóg zo’n duo hebben gehad in Nederland: Acda en de Munnik! En waar Acda en de Munnik (te vroeg) zijn opgehouden, gaat Jurk verder.

Liedjes als ‘Zou zo graag’ en ‘Sporen‘ vertellen een verhaal, net als in ‘Het Regent Zonnestralen’ van Acda en de Munnik. De ene iets zwaarmoediger dan de ander, maar gelukkig zorgen liedjes als ‘Als je weet wat je wil’ voor luchtige intermezzo’s die ik misschien kan omschrijven als een soort Kinderen voor Kinderen voor oudere mensen (en dat is een compliment!). Het nummer ‘Alle tijd‘ klinkt precies zoals een Nederpop-nummer hoort te klinken (en het lijkt soms zelfs alsof het bewust een beetje overdreven is). Een beetje richting Veldhuis & Kemper of Volendamse muziek dus, met ditto rijmelarij. Desondanks is het erg catchy en blijft het wel hangen. Ook wel aardig zijn ‘Sorry’ en ‘Verukkelijke Leven’, respectievelijk met een stukje Spaans en volledig in het Limburgs gezongen. En soms… is het zelfs een beetje grappig, zoals in ‘Als je weet wat je wil’ en ‘Zou zo graag’.

Conclusie: snel eens luisteren (kan hier op de site), even laten bezinken en dan nóg eens luisteren. Zet je over de eerste drempel van Nederlandstaligheid heen en ontdek de nieuwe Acda & de Munnik!

Wanneer je aan de gemiddelde GMail-gebruiker vraagt wat hij of zij er eigenlijk van vindt dat Google meeleest in alle mailtjes, is het antwoord wat je krijgt vaak iets in de richting van ‘ik heb niets te verbergen’. Dat dat laatste een gevaarlijk standpunt is, heb ik al eerder opgemerkt. Waar mensen zich niet bewust van zijn, is de waarde van hun privacy. Privacy: de valuta van het internet!

Op het internet gaan we er min of meer vanuit dat een aantal diensten die miljoenen kosten om draaiend te worden gehouden gratis zijn, zoals GMail. Hoe wordt er in zo’n geval tóch geld verdiend? De invalshoek die ik voor het eerst hier las geeft een antwoord: je betaalt met privacy, en Google is één groot wisselkantoor dat er dollars uit weet te slaan. Vergelijk het maar met de Bonuskaart van de Albert Heijn: je krijgt korting, maar betaalt met privacy. De vergelijking met geld gaat trouwens nog verder: net als geld heb je er maar een beperkte hoeveelheid van en in de meeste gevallen kun je het maar één keer uitgeven; ruilen is (net als in het echt) lastig. Sta je een keer met je zatte hoofd op een foto, dan kan dat dankzij uitvindingen als Google Cache jaren later nog worden teruggevonden.

De vraag is natuurlijk wat precies de waarde is van de privacy die je ruilt tegen een dienst. Dat is een heel persoonlijke vraag, en de een zal minder bezwaar hebben tegen het feit dat Albert Heijn precies bijhoudt wat je koopt dan de ander. Net als wanneer je een e-mailaccount zou afsluiten en ervoor zou moeten betalen is de afweging die je moet maken: krijg ik waar voor mijn geld? Bij de Bonuskaart wissel je gegevens waar je zelf weinig waarde aan hecht in tegen korting; de gegevens zijn voor Albert Heijn just wél waardevol (geaggregeerd in ieder geval) en dus zouden economen het een Pareto-optimal transaction noemen: iedereen is beter af, een win-win situatie. Het lastige bij ‘betalen met privacy’ is dat je geen idee hebt of je wordt bekocht of niet; op dit moment wordt de grens steeds verder opgeschoven (er is nu een Amerikaanse website die je je bankgegevens kunt toevertrouwen, waarna je financieel advies krijgt; zou jíj daaraan meedoen?) en vinden we een bepaalde mate van privacy inleveren ‘gewoon’.

Nu terug naar GMail: afhankelijk van wat je allemaal over de mail bespreekt zijn die gegevens veel waardevoller. Ook de waarde voor Google is hoger. Daarnaast is er wellicht sprake van een soort lock-in effect: als je eenmail je GMail-adres aan al je vrienden hebt gegeven, is switchen een grote drempel (met een Bonuskaart kun je ieder moment stoppen, en zelfs kiezen wanneer je ‘m gebruikt!). Ook voor diensten als online foto-albums, weblogs en sociale netwerken gaat het verhaal op: je kunt er enorm van profiteren, maar het kan je ook schaden (bij onze studievereniging komen regelmatig verzoeken binnen van afstudeerders die hun gegevens willen laten weghalen omdat recruiters die anders zouden tegenkomen in een sollicitatieronde; mijn mening daarover lees je hier).

We moeten ons dus bewust worden van de waarde die onze privacy vertegenwoordigd. Misschien lukt dat door het te behandelen alsof het geld is; immers, in de meeste gevallen denk je wel even na voordat je iets uitgeeft.  Een uitspraak als “ik heb niets te verbergen”  betekent dus eigenlijk “hier heb je m’n portemonnee”…

In 2005 kraakten de dansvloeren over de hele wereld onder het succes van Shot You Down; een oud nummer van Nancy Sinatra dat door de Britse Audio Bullys tot dikke alarmschijf werd getransformeerd. De eerste CD van de twee bullys wasin 2003 al verschenen en bevatte nummers als We Don’t Care en Ego War. In 2005 kwam Generations uit, het tweede album, maar ik en vele anderen waren het er mee eens dat de Audio Bullys zich bij deze CD toch vooral hadden geconcentreerd op het herrie-deel van hun muziek. De muziek was langzamer en het leek alsof ze helemaal de kluts kwijt waren.

En zo bleef het sinds 2005 angstvallig stil. Er verschenen nog wat nummertjes op MySpace en in 2006 schreef ik over een nummer dat ze in een van hun sets hadden gebruikt en (wat mij betreft) enorme hitpotentie had, maar het werd niet uitgebracht.

Ik was dus enigszins verrast toen ik las dat er binnenkort een nieuw album aan zou komen; nu met een concrete releasedatum (23 maart) en zelfs al een titel: Higher Than The Eiffel. Of dat iets zegt over het volume waarop je de muziek moet draaien of de geestelijke toestand van de heren toen ze de muziek maakten is onduidelijk. Het mooie van het internet is dat er al flarden van het album te beluisteren zijn (en voor de enkeling die héél goed kan Googlen is de complete CD ook al gelekt).

En het is een topplaat! Helaas ligt het nummer waar ik vier jaar geleden over schreef nog steeds op de plank te verstoffen, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van de nummers die er wél op staan. Het is allemaal weer een stuk sneller, hipper en meer dance-achtig dan de vorige CD. Meer elektronisch, piepjes en bliepjes en gelukkig ook veel catchy deuntjes. De Audio Bullys schijnen geen genoeg te kunnen krijgen van schotgeluiden in hun nummers, want een van de tracks die het in clubs ongetwijfeld goed gaat doen heet Shotgun. Het nummer dat door de platenmaatschappij al is vrijgegeven, Only Man, geeft een goede indruk van wat je van de rest van de CD kunt verwachten; zie onder!

De afgelopen week was als een soort koude douche, na al die weken vakantie, lekker eten, snowboarden en in de zon zitten. Omdat ik in de eerste collegeweek op vakantie was en er tussen die vakantie en de volgende slechts vier dagen zaten, had ik nog wat in te halen – ik moet nog een essay schrijven en een stapel papers lezen. Alle lof voor onze docenten trouwens (schaamteloze reclame voor Innovatiewetenschappen!) want ik kreeg van een ervan zelfs een mailtje na m’n vakantie met de vraag of ik het vak nog ging volgen en zelfs een voorstel voor een uitgestelde deadline; een van de voordelen van een kleine opleiding.

De eerste indruk van het tweede semester van de master is dat het toch wat taaier is dan de eerste. Er moet flink veel literatuur gelezen worden voor ieder college (of discussie, moet ik eigenlijk zeggen), anders kun je gewoon niets zinnigs zeggen en uiteraard wordt dat ‘zinnigs zeggen’ gewoon beoordeeld. Ook geschiedenis behoort nu tot het curriculum; in eerste instantie misschien vreemd (we studeren immers innovaties), maar innovaties of ontwikkelingen uit het verleden kunnen wel degelijk iets zeggen over die van vandaag de dag.

Zo hebben we gisteren een discussie gehad over hoe het toch kan dat China, dat vóór 1400 mijlenver voor lag op het Westen qua technologie, niet heeft meegedaan aan de Industriële Revolutie, en het Westen China qua technologie voorbij kon streven. Nou was ik nooit echt goed in geschiedenis, en de 80 pagina’s die gelezen moesten worden waren ook niet al te duidelijk. Toch is het best interessant, en omdat er sowieso weinig aan geschiedenis verschijnt op deze site zal ik een voorbeeld geven. Een leuke stelling (die concreet genoeg is om voor jullie begrijpelijk te zijn zonder diepe innovatie-kennis) was trouwens dat de stoommachine in Engeland is uitgevonden en doorbrak omdat kolenmijnen in Engeland drooggepompt moesten worden (het is immers een eiland); de stoommachine voorzag in die behoefte, en zorgde ervoor dat er  nog meer kolen uit de grond kon worden gehaald. Zo belandde Engeland in een soort opwaartse spiraal: meer kolen, meer stoommachines die uiteindelijk ook voor andere taken konden worden ingezet. In China had men al veel langer beschikking over kolen, maar daar waren de mijnen droog en was het inzetten van een stoommachine zelfs gevaarlijk vanwege explosiegevaar. De stoommachine werd niet in China uitgevonden, omdat er simpelweg geen toepassing voor was. In Engeland kwamen de toepassingen vanzelf… Natuurlijk is de Industriële Revolutie niet te verklaren door het verschil tussen natte en droge mijnen, maar het is een leuke toevalligheid (historical contigency, dubbele woordwaarde!) die de discussie voor mij enigszins in te beelden maakte.

Verder moet er komende week een keuze worden ingeleverd voor het buitenlands semester; zoals de meesten intussen wel weten is dat een onderdeel van m’n master, en ben ik als het goed is tussen augustus en januari komend collegejaar in het buitenland aan het studeren. De vraag is uiteraard waar en dinsdag heb ik het met mijn mentor over de mogelijkheden gehad. Bovenaan het lijstje (gebaseerd op mijn interesses en gekozen richting) stonden Göteborg (Zweden) en Jena (Duitsland), maar de bestemming die ik op mijn formulier ga invullen heeft Università Bocconi, en bevindt zich in Milaan! (Enig voorbehoud is op zijn plaats, want er zijn maar een beperkt aantal plaatsen).

Allemaal best spannend dus, en ik moet zeggen dat ik er echt zin in heb. Het lijkt me heerlijk om een keer in een hele andere omgeving te zitten en het is een van die dingen waarvoor je in je leven maar weinig kansen krijgt. Uiteraard kun je, als het zover is, mijn belevenissen in Italië via deze website volgen.

Bijna driehonderd kilometer piste schoten afgelopen week onder me door. Nadat ik in de kerstvakantie al in Schladming was geweest en ik in de eerste collegeweek de jaloezie van enkele buitenlandse studentes op me afriep door lekker te gaan boarden in Frankrijk, was afgelopen week in Hinterglemm toch wel de slagroom op de taart. Zomers weer, keiharde snelle sneeuw op lange lege pistes en een gloednieuw snowboard met (zoals ze dat in de winkel noemen) bazige bindingen: het was fantastisch. Het slechte nieuws is dat de volgende vakantie weer minstens een jaar op zich laat wachten en dat het zeer onwaarschijnlijk is dat ik nóg eens drie keer in een jaar kan gaan. Aan de andere kant mag de lente nu ook wel weer beginnen!

Een kleine terugblik dan maar: Het feest begon in Schladming, en daar was het vooral wennen. De sneeuw was er ijzig (met kerst is het altijd iets warmer en bewolkter) en pas halverwege de week had ik alle schroefjes en bandjes naar wens ingesteld en ontdekt dat ik steeds viel omdat mijn hiel de sneeuw raakte (dan sta je dus te ver naar achteren op je board). Toen kwam Frankrijk, de meest intensieve wintersportvakantie die ik tot nu toe ooit heb gehad: drie fanatieke skieërs, een snowboardster en ik vlogen in ras tempo onafgebroken over pistes, half-pipes en diepe sneeuw. Het weer was zeer wisselend; de week begon met een strakblauwe lucht en eindigde met meer dan een halve meter sneeuw. Ik heb vooral geprobeerd om ook in diepe sneeuw wat beter naar beneden te komen (je moet iets meer ’springend’ draaien en op rechte stukken als een surfer naar achteren leunen), en dat is uiteindelijk aardig gelukt. Ruud wist ons na een kleine iPhone-meting te vertellen dat we de 70 kilometer per uur hadden gehaald op een recht stuk. Blij dat ik dit jaar een helm had!

M’n spullen kon ik, na de slopende terugreis, gewoon in de koffer laten zitten, want vier dagen later vertrokken we alweer naar Oostenrijk (ik ben nu in de unieke positie dat er twéé skibrillen zijn te onderscheiden op mijn gezicht…). Saalbach-Hinterglemm is een gigantisch gebied waar in Nederland veel reclame voor wordt gemaakt. Gelukkig had Noord-Nederland afgelopen week geen vakantie, dus op de piste was voornamelijk Duits en Brabants te horen (wij blij, want komende week breekt daar de hel los en komt zelfs Peter Beense optreden langs de piste…).

De Hinterglemm-vakantie werd veruit de meest relaxte van de drie: twee keer per dag bijkomen in een berghut met stevige lunch (tot mijn verbazing hebben een aantal berghutten nu ook wifi hotspots!), niet al te zware sneeuw (hoewel dat voor snowboarders soms juist leuk is) en vooral ook echte wintersportsfeer. Net als de afgelopen jaren zijn we weer gaan eten in het restaurant dat zich helemaal aan het einde van het dal (echt de middle of shit) bevindt en heb ik midden in de nacht nog door een bos gesleed. In het huisje nog een paar schnäpse drinken en Winterspelen kijken. Een laatste persoonlijk record verbrak ik op de terugweg door (per ongeluk, uiteraard) 190 te rijden op de Duitse Autobahn. En toch voelt dat dan minder snel dan wanneer je met de wind in je gezicht naar beneden suist terwijl je links en rechts wolken sneeuw de piste opspuit… alles is relatief. Het waren mooie weken en ik kan niet wachten tot volgend jaar…

Voor de snowboarders onder ons nog een kleine review van m’n snowboard (K2 Slayblade ‘10, 1.58m met Flow NXT-AT bindingen); klik ‘lees verder!’.