dinsdag 9 februari 2010

Terwijl iedereen in Eindhoven weer fijn aan een nieuw semester begon, stelden wij dat moment nog even uit middels een vakantie in de Franse Alpen. Hadden we wel verdiend, dacht ik zo. Voor het luttele bedrag van 280 eur0 per persoon kregen we van Sportura een busreis (dat klinkt luxer dan het was, want het bleek een soort doe-het-zelfvariant: de bus vertrok uit Rotterdam en wij stapten op de terugweg in Antwerpen weer uit), een skipas en een kippenhokhuisje ergens in het pittoreske St. Sorlain D’Arves, skigebied Les Sybelles.

De heenreis dus; omdat Sportura het presteerde om ons pas een dag van tevoren (nota bene de verkeerde) vouchers te sturen, begon onze trip een paar uur eerder dan geplanned. Niet dat het meteen snel ging, want de bus stopte achtereenvolgens drie kwartier op een tankstation, drie kwartier in Antwerpen, nog even in Leuven en toen pas waren we echt onderweg. Had de telefoonmiep van Sportura geweten dat de bus langs Antwerpen ging, dan waren we daar wel opgestapt – en had ik nog wat meer tijd gehad om wafeltjes te bakken.

Hoe dan ook, dit akkefietje mocht de vakantiepret niet drukken. Aangekomen snelden we ons met skikleren aan het baggagedepot (=schuur met betonvloer waar je je zou kunnen omkleden) uit om eerst maar eens te ontbijten. De Yeti-bar (een begrip onder de cheapskieërs) ging net dicht, en dus konden we dankzij een vriendelijk personeelslid gratis profiteren van het volledige ontbijtbuffet. We hebben nog lang gegeten van de stapels chocolademousse! Dan toch maar eens de berg op; de lucht was strakblauw en het skigebied… nagenoeg leeg; een ideale combinatie.

Na een beetje opwarmen werd het tijd voor het echte werk. De eerste dag was direct bikkelen met ’stuur’ Sander die ons in ras tempo de berg op- en af bracht. Uiteraard werd er tussendoor wel gelunched in de zon en vrolijkte Elke (en later de rest) de boel op met haar Nijlpaardlied. In de lift werd vooral gediscussiëerd over of Sander al dan niet ADHD zou hebben, of Tommy’s Flowbindingen nou echt zoveel stoerder waren als andere bindingen (en of skibindingen ook ‘flow’ zijn) en over de intelligentie van de Sportura-reisleiding ter plaatse.

Terug in het appartement was het tijd om de bedden te maken. Een zespersoons-appartement betekent, in Sportura parlance, twee tweepersoonsbedden en een bedbank die het niet doet. We hadden allemaal netjes bedlinnen voor éénpersoonsbedden bij ons, dus dat werd met een vakkundig staaltje ducttapen opgelost. De bedbank werd overigens pas twee dagen later gemaakt. Om toch de luxe-illusie hoog te houden (we hadden onze groepsnaam voorzien van de toevoeging ‘(VIP)’, maar dat bleek helaas geen vaker gebruikte code in het Sportura-systeem) gingen we toch maar even het zwembad uitchecken – dat was boven verwachting goed en beneden verwachting klein. Mijn neus vond van niet en dus ben ik sinds mijn duik in het zwembad ernstig verkouden en Labello-verslaafd.

Toen de pistes tegen woensdag een beetje ijzig begonnen te worden, ging het opeens sneeuwen, en zo kregen we niet alleen steeds een bevroren gezicht, maar ook de kans te snowboarden in prachtige sneeuw. Op het hoogtepunt van de sneeuwbui zag je overigens helemaal niets en besloten we maar terug te gaan. Maar de andere dagen waren perfect: een enkeling ging off-piste, we half-pipe’te erop los en hier en daar werden ski’s verloren en weer teruggevonden.

Ik weet niet goed of ik een zeurend verhaal moet afsteken over hoe slecht de terugreis was georganiseerd, of dat ik beter kan vertellen wat er nou juist léuk aan was. Ik doe het laatste, maar zal eerst vertellen waar alle chaos vandaan kwam. Het dorpje waar we zaten was langgerekt: de huisjes en het baggagedepot bevonden zich bovenaan, terwijl de busparkeerplaats beneden was en de bussen niet omhoog mochten. Tussen depot en bussen reden navettes, een soort shuttle-bussen. Omdat de grote bussen vertraagd waren, stonden de 17 bussen voor ongeveer 750 man ruim twee uur later pas klaar voor vertrek. Geen probleem zou je zeggen (we hadden de twee uur vertraging al ruimschoots ingecalculeerd), maar helaas ontbrak het bij de Sportura reisleiding aan inzicht om het transport per navette te coördineren. Resultaat: een gigantische mensenmassa (vergelijkbaar met die na een voetbalwedstrijd) die zich in een om het half uur verschijnende bus probeert te wringen. In de tussentijd wordt er met sneeuwballen gegooid, drank gedronken, gescholden op de reisleiding en (het toppunt) een fikkie gestookt door een stel (ik denk) bouwvakkers die (naar eigen zeggen) al de hele dag in de Yeti-bar hadden gewacht (snap ik als je niet kunt skieën).

De anarchie was ergens ook wel weer leuk. En omdat we als doorgewinterde (haha…) Sportura-reizigers de extra wachttijd al hadden verwacht, maakten we van de nood vaak een deugd. En ook wel belangrijk, we hebben het weer overleefd! Op de verkoudheid en schrale lippen na ben ik alweer klaar voor de volgende vakantie, die donderdag begint. Er zijn twee take-home messages: boek je reis nooit met Sportura. De tweede: leve het nijlpaard!

Bij afwezigheid van uw vaste Wie-is-de-mol-expert Tommy, die zich op dit moment in de enorm witte Franse Alpen bevindt, zal gastschrijver Eric van der Vorst vandaag zijn licht laten schijnen op aflevering vijf van Wie Is De Mol. Oftewel, kijk nu op deze site, dan vertelt Eric zíjn verhaal over de mol.

Aflevering vijf was een echte draaipunt-aflevering. De grote groep molkandidaten is bijna gehalveerd, en vanaf deze aflevering begint de finale steeds meer in zicht te komen. Met dat in het achterhoofd, is het opvallend dat er juist in deze aflevering zeer veel geld opgehaald is. Hoe dichter je bij de finale komt, hoe liever je wil datje verdacht wordt als mol, en hoe minder je dus voor de pot doet. Met een totaalbedrag van 4.600 euro deze aflevering, kunnen we in ieder geval zeggen dat de mol geen beste dag had.

Maar wie is nu de mol? En was hij in deze aflevering te zien? Tijdens de eerste opdracht zijn mij 8 mollenacties opgevallen. Iedere kandidaat deed wel íets verkeerd, variërend van langzaam roeien tot het bedenken van een zo ingewikkeld mogelijk vervoersschema. Niets echt baanbrekend. Wat mij het meest opviel was eigenlijk vooral de donkere pet van Arjen. In combinatie met de zwarte bril en trui in opdracht twee, en het zwarte t-shirt in opdracht 3, deed dit mij toch wel heel erg aan de mol denken.

Misschien draaf ik door. Op naar opdracht twee. Het idee om de tekens te onhouden kwam van Arjen, en Sanne werkte al snel goed mee. Erik doorzag bij het invoeren van de cijfercode de fout van Frits, die op zijn beurt misschien zijn uiterste molpoging zag mislukken. Frits de mol. Als dat klopt zou ook de Rode-rugzakkentheorie, van mijn medekijker Julia, wel eens kunnen kloppen. Want hé, is het niet zo dat Frits zowel een rode koffer als een rode rugzak heeft? En zien we niet bij de krater een Japans jongetje met een grote rode rugzak door het beeld lopen? En.. Zet Frits zijn rode rugzak niet pontificaal in beeld bij de eliminatie? Het blijft speculeren natuurlijk.

In de derde opdracht, de geluidloze karaoke, was nauwelijks te mollen.Het enige opvallende is dat Erik, Hind en (wederom) Frits uit een lijst met duizenden nummers het bijna onraadbare ‘I Am Sailing’ kiezen. Frits laat zich in deze opdracht echter ook van zijn goede kant zien door Michael Jackson fantastisch te imiteren en Celine Dion in de lijst op te zoeken.

Dan de test. Hind valt af. Opzich te verwachten, omdat ze de mol nooit had kunnen zijn. Opvallend is dat Hind vertelt dat ze Kim (die ik al eerder tot mol uitriep) het meest verdenkt. Als ze ook zo heeft gestemd kan Kim nooit de mol zijn. Verder stemde Erik ook op Kim, en een beetje op Sanne. Sanne verdacht Frits, Frits verdacht Arjen, Arjen stemde in zwarte kleding, en Kim verdacht Erik en Arjen. Doe er je voordeel mee zou ik zeggen.

Mijn conclusie: Na deze aflevering blijven Frits, Kim en Sanne verdacht. Kim omdat ze niet veel goed doet, Sanne omdat ik van haar de meeste potentiele molacties noteerden, en Frits vooral door zijn rode rugzak. Die rode rugzak, dat is voor mij toch wel de druppel die de emmer doet overlopen. Frits is de mol. En die rode rugzak, die gaan we nog heel vaak zien.

Muzikale aanwijzing: George Baker Selection – Little Green Bag

Tandenborstel? Check! Wafels? Check! Zelfs m’n FarmVille-boerderij is helemaal netjes gemaakt (waarom zijn er geen zaadjes die een hele week kunnen staan?). Zometeen bepakt en bezakt op naar station Eindhoven Beukenlaan, en dan op naar Frankrijk (eerst nog even via Rotterdam, trouwens, Sportura bedankt…)! Voor wie niet op de hoogte is: de komende week ben ik aan het snowboarden in St. Sorlain D’Arves (gebied heet Les Sybelles). Benieuwd of het daar ook zo lekker sneeuwt!

Zondag 7 februari ben ik uiteraard weer terug; tot die tijd weinig activiteit op deze site, maar voor de donderdag heb ik in ieder geval al gastschrijvers ingehuurd die je bijpraten over de laatste WIDM-theorieën!

Het was een chaotische bedoeling deze week: terwijl de aflevering van vorige week duidelijk opbouwde en een zeer interessant einde had, zaten we deze week toch vooral te kijken naar hoe kandidaten van de ene naar de andere plek gingen en was alles een beetje warrig gemonteerd.

Allereerst die opdracht op school; kandidaten moesten in tien verschillende lokalen vragen beantwoorden in groepjes; wanneer het antwoord fout was, moest een van de kandidaten achterblijven. Wat niet echt was verteld in het begin, was dat er per groep ook iemand weer naar beneden moest komen om het geld te innen. Een slimme Mol probeert zo lang mogelijk bij de groep te blijven om maar zoveel mogelijk vragen te kunnen verprutsen en zorgt dat ook dat deze in het laatste lokaal blijft vastzitten. Deze uitleg zou Kim in ieder geval verdacht maken. Verder vond ik weinig af te leiden uit deze opdracht; er zitten dit jaar veel opdrachten tussen waarin veel te weinig informatie wordt gegeven over hoe het nou precíes is gegaan.

De tweede opdracht, het dragen van zandzakken, was een mooie opdracht die het (ontbrekend) technisch inzicht van de kandidaten liet zien. Arjen, Erik en Hind maakten er een potje van door eerst de brancard-optie te proberen, daarna toch maar allemaal zelf vier zakjes te dragen en daar vervolgens nog de helft van te laten vallen. Waarom spreken de kandidaten niet eerst af hoeveel zakken ze per persoon maximaal kunnen dragen? Arjen was verdacht, maar voor de Mol was in de andere groep zitten veel makkelijker: iedereen draagt hetzelfde ding, dus er is makkelijker te Mollen.

De laatste opdracht, met de ketting in het bos, vond ik in ieder geval het leukst. Frits transformeerde van mister nice guy naar het zwarte schaap van de groep door helemaal op het laatste voor de vrijstelling te kiezen, wat de groep 1600 euro opbrengst kostte. Het daarop volgende spelletje met de bagage van Frits en de mislukte tegen-actie van Frits waren hilarisch. Maar of Frits de Mol is? Het zou, gezien dit spel kunnen, maar een Mol zou wellicht toch voor een luiere oplossing gaan. Omdat de laatste persoon toch al eerder geneigd zal zijn de vrijstelling te pakken, is het een kwestie van inschatten wie dat moet worden. Frits bood zich aan en men liet hem zijn gang gaan; met name Hind gaf hem vrij baan door niet te discussiëren. Als Frits de Mol niet is, dan heeft de Mol in ieder geval goed gegokt en Frits goed ingeschat… hoe waarschijnlijk dat is kun je je afvragen.

Mijn Mollen van vorige week waren Hind, Kim, Arjen & Sanne. Deze week strepen we Arjen maar weer weg en blijft Hind staan. Kim is verdacht omdat ze deze aflevering toch niet veel bijdraagt, maar op zich geldt dat voor iedereen nog wel. Sanne blijft staan vanwege de aanwijzingen met het getal ‘3′. Bij de zandzakken-opdracht deed ze wel hard haar best, maar de Mol is er ook bij gebaat als één kant veel sneller loopt dan de andere kant. Het lijkt wel alsof er dit jaar extra voorzichtig is omgesprongen met het monteren van het videomateriaal om ons maar zo min mogelijk waardevolle informatie te geven. Maar toch, het blijft zoeken naar de foutjes…

(Volgende week op deze plek trouwens geen Molbespreking van mij, ik ben op wintersport, maar van Marcel en/of Eric. Tot over twee weken!)

Vandaag: tentamen over intellectual property rights, in het bijzonder patenten. Patenten zijn in het leven geroepen om uitvinders het recht te geven hun onderzoekskosten terug te verdienen door tijdelijk een monopolie uit te oefenen ten aanzien van producten waarin de uitvinding is verwerkt. Verdere details zal ik je besparen. Dat het ‘big business’ is blijkt niet alleen uit de grafiekjes die tijdens de colleges voorbij zijn gekomen, maar toch vooral ook uit onderstaand plaatje. U ziet: de ‘patentenmuur’ van de firma Rambus. Die produceren zelf niets, maar verdienen uitsluitend aan patenten. De gehele omzet van Rambus is dus te danken aan wat aan die muur hangt. Indrukwekkend…

(Foto: BrokenSphere / Wikimedia Commons)

Het is weer tijd voor koken-met-Tommy! Klikt u op ‘lees verder’ voor het recept getiteld ‘Mexicaanse Ovenschotel ala Iris’, dat haar naam ontleent aan huisgenootje Iris. Smakelijk eten!

Aflevering drie was een rare aflevering. Allereerst was Manuël niet aanwezig, wegens ziekte. Ondanks maanden voorbereiding kan het productieteam van de Mol dat soort dingen natuurlijk niet voorkomen. Wel zijn er blijkbaar regels bedacht voor het geval dat gebeurt, en moest Manuël het spel verlaten wegens ‘te grote achterstand’. Ik geloof dat er in een eerdere serie ook wel eens iemand ziek is geweest, en die moest gewoon de test invullen (en ging er toen ook uit); deze afgang is Manuël bespaard (maar een afscheid ook, en hoewel de kandidaten Barbara voor veel geld terugkopen, is er vrijwel geen aandacht voor Manuël; een rare gang van zaken). Deze keer hebben de programmamakers de situatie echter wel mooi uitgebuit – maar later meer daarover.

Eerst de rijles-opdracht; portofoons gebruiken blijft toch altijd een heikel punt. Waarom de kandidaten niet gewoon de hele tijd de knop ingedrukt houden is me een raadsel (aangezien er toch alleen éénrichtingsverkeer mogelijk was). Ideaal om de boel mee te verprutsen dus. Een pessimistischere mol had trouwens het beste helemaal niets kunnen doen (en zelfs geld kunnen scoren). Heel even over een stukje asfalt rijden waar je al bent geweest en het geld is weg. In het ideale geval is er dan overigens niemand die je tegenhoudt, wat Arjen verdacht maakt. De keuze voor de locatie in het spel hangt een beetje van de ’stijl’ van de Mol af; op alle punten was iets te verprutsen en in alle gevallen was er wel een alibi. Zelfs Arjen had kunnen zeggen dat hij zonder aanwijzingen gewoon niets kon, wat ‘ie niet deed.

En dan de ‘maak jezelf verdacht’-opdracht. Voordat ik het daarover ga hebben, eerst de timing: aflevering drie. Ieder jaar zijn er theorieën over een bepaald nummer wat vaker terug zou komen dan andere nummers, en dit jaar is dat drie; ik moet de forums nog eens nalezen over of er daar al iets mee gevonden is. Opvallend was dat Erik de eerste was die (door de productie?) werd gekozen om een opdrachtenvelop te kiezen (en dus vrijwel zeker de envelop met telefoon zou pakken). Hij deed het zichzelf verdacht maken ook erg goed; rare trucjes uithalen zoals je glas laten vallen (Arjen) werkt uiteraard niet, dat hebben Angela en Karel wel door. De keuze voor Frits zegt niet zoveel. Toch is het een interessante opdracht, want de Mol moet zich hier precies andersom gedragen om geld uit de pot te krijgen (en niet zo’n beetje ook!). De Mol moet ook een afweging maken tussen zich verdacht(er) maken bij de groep en de opdracht volbrengen. Aan de andere kant: alles is geoorloofd, dus waarom zou de Mol zich niet volledig inzetten…

De test op het einde was wat mij betreft een schijnvertoning. Er was geen rood scherm, dus we weten niet of de productie heeft geforceerd dat iedereen groen kreeg of Barbara haar test écht het slechtst had ingevuld. Ofwel iedereen heeft een groen scherm in het systeem, óf is er met de volgorde van het oplezen van de namen gerommeld. Omdat het bijna nooit voorkomt dat er met de schermen wordt gerommeld en omdat het niet zo erg is de slechtste speler wat extra informatie te geven (immers, je weet wat níet de goede antwoorden zijn – tot op zekere hoogte natuurlijk) denk ik dat Barbara inderdaad anders gewoon eruit had gelegen. Ik ga er vanuit dat er in het originele plan wel een terugkoopopdracht was voorzien, en dat deze door de afwezigheid van Manuël op deze manier is uitgevoerd. Ik vraag me wel af wat er was gebeurd als Barbara wél was vertrokken; ik kan me niet voorstellen dat de plannen zo flexibel zijn. Maar toch, aan alles is gedacht.

Ik heb beloofd dat ik bij aflevering drie een min of meer definitieve voorspelling zou doen. Op dit moment zeg ik: Hind is de Mol. Op de voet gevolgd door Kim trouwens. Erik is het sinds deze aflevering niet meer, Arjen klungelde teveel bij de lunchopdracht, Frits is nét iets te goed en Sanne… geen idee. Vast een goed actrice, maar weinig overtuigend. Barbara is gezien bovenstaande verhaal lastig te peilen, maar toch denk ik niet dat ze het is. Al is haar ‘voorsorteergedrag’ (er is door forummers opgemerkt dat Barbara zich voor opdrachten af en toe handig positioneert) wel opvallend.

De belangrijkste reden om voor Hind te kiezen is nog wel dat ze overal maar een beetje tussendoor glipt, eigenlijk alle opdrachten in de soep laat lopen (vanaf aflevering één al) en dat ik niet het idee heb dat ze nou zo’n slimme molspeler is dat ze zonder moeite in aflevering vier terechtkomt. Ohja, en omdat ze samen met Kim de enige is die naar réchts kijkt in het introfilmpje. Dat valt mij dan weer op. Meestal zegt dat niets trouwens, maar wellicht dit jaar wel… En twee mollen kan altijd nog. Het blijft een interessant spel.

Update: na het lezen van wat forumreacties denk ik dat Arjen toch ook nog een goede kans maakt. Er is daar onder andere opgemerkt dat op zowel de shirts van Barbara als Arjen vogels stonden; dat met de opmerking ‘iconen keren terug’ en het feit dat de hele Barbara-valt-bijna-af opdracht van tevoren bedacht zou kunnen zijn, kan een mooie hint zijn. Ook is het wel vreemd dat Arjen meewerkt aan het terugkrijgen van Barbara, terwijl hij een aflevering eerder nog roept dat het ‘ieder voor zich’ is en dat het afscheid van Tim hem niet zoveel uitmaakt. De opmerking achteraf (‘als je zit te kijken vind je het altijd dom als er mee wordt gewerkt aan het terugkrijgen van een deelnemer, maar nu doe je er toch aan mee’) vind ik een beetje flauw en is wat mij betreft bedoeld om Arjen een soort alibi te geven. Ik weet het niet. Hind of Arjen!