Terwijl iedereen in Eindhoven weer fijn aan een nieuw semester begon, stelden wij dat moment nog even uit middels een vakantie in de Franse Alpen. Hadden we wel verdiend, dacht ik zo. Voor het luttele bedrag van 280 eur0 per persoon kregen we van Sportura een busreis (dat klinkt luxer dan het was, want het bleek een soort doe-het-zelfvariant: de bus vertrok uit Rotterdam en wij stapten op de terugweg in Antwerpen weer uit), een skipas en een kippenhokhuisje ergens in het pittoreske St. Sorlain D’Arves, skigebied Les Sybelles.

De heenreis dus; omdat Sportura het presteerde om ons pas een dag van tevoren (nota bene de verkeerde) vouchers te sturen, begon onze trip een paar uur eerder dan geplanned. Niet dat het meteen snel ging, want de bus stopte achtereenvolgens drie kwartier op een tankstation, drie kwartier in Antwerpen, nog even in Leuven en toen pas waren we echt onderweg. Had de telefoonmiep van Sportura geweten dat de bus langs Antwerpen ging, dan waren we daar wel opgestapt – en had ik nog wat meer tijd gehad om wafeltjes te bakken.

Hoe dan ook, dit akkefietje mocht de vakantiepret niet drukken. Aangekomen snelden we ons met skikleren aan het baggagedepot (=schuur met betonvloer waar je je zou kunnen omkleden) uit om eerst maar eens te ontbijten. De Yeti-bar (een begrip onder de cheapskieërs) ging net dicht, en dus konden we dankzij een vriendelijk personeelslid gratis profiteren van het volledige ontbijtbuffet. We hebben nog lang gegeten van de stapels chocolademousse! Dan toch maar eens de berg op; de lucht was strakblauw en het skigebied… nagenoeg leeg; een ideale combinatie.

Na een beetje opwarmen werd het tijd voor het echte werk. De eerste dag was direct bikkelen met ’stuur’ Sander die ons in ras tempo de berg op- en af bracht. Uiteraard werd er tussendoor wel gelunched in de zon en vrolijkte Elke (en later de rest) de boel op met haar Nijlpaardlied. In de lift werd vooral gediscussiëerd over of Sander al dan niet ADHD zou hebben, of Tommy’s Flowbindingen nou echt zoveel stoerder waren als andere bindingen (en of skibindingen ook ‘flow’ zijn) en over de intelligentie van de Sportura-reisleiding ter plaatse.

Terug in het appartement was het tijd om de bedden te maken. Een zespersoons-appartement betekent, in Sportura parlance, twee tweepersoonsbedden en een bedbank die het niet doet. We hadden allemaal netjes bedlinnen voor éénpersoonsbedden bij ons, dus dat werd met een vakkundig staaltje ducttapen opgelost. De bedbank werd overigens pas twee dagen later gemaakt. Om toch de luxe-illusie hoog te houden (we hadden onze groepsnaam voorzien van de toevoeging ‘(VIP)’, maar dat bleek helaas geen vaker gebruikte code in het Sportura-systeem) gingen we toch maar even het zwembad uitchecken – dat was boven verwachting goed en beneden verwachting klein. Mijn neus vond van niet en dus ben ik sinds mijn duik in het zwembad ernstig verkouden en Labello-verslaafd.

Toen de pistes tegen woensdag een beetje ijzig begonnen te worden, ging het opeens sneeuwen, en zo kregen we niet alleen steeds een bevroren gezicht, maar ook de kans te snowboarden in prachtige sneeuw. Op het hoogtepunt van de sneeuwbui zag je overigens helemaal niets en besloten we maar terug te gaan. Maar de andere dagen waren perfect: een enkeling ging off-piste, we half-pipe’te erop los en hier en daar werden ski’s verloren en weer teruggevonden.

Ik weet niet goed of ik een zeurend verhaal moet afsteken over hoe slecht de terugreis was georganiseerd, of dat ik beter kan vertellen wat er nou juist léuk aan was. Ik doe het laatste, maar zal eerst vertellen waar alle chaos vandaan kwam. Het dorpje waar we zaten was langgerekt: de huisjes en het baggagedepot bevonden zich bovenaan, terwijl de busparkeerplaats beneden was en de bussen niet omhoog mochten. Tussen depot en bussen reden navettes, een soort shuttle-bussen. Omdat de grote bussen vertraagd waren, stonden de 17 bussen voor ongeveer 750 man ruim twee uur later pas klaar voor vertrek. Geen probleem zou je zeggen (we hadden de twee uur vertraging al ruimschoots ingecalculeerd), maar helaas ontbrak het bij de Sportura reisleiding aan inzicht om het transport per navette te coördineren. Resultaat: een gigantische mensenmassa (vergelijkbaar met die na een voetbalwedstrijd) die zich in een om het half uur verschijnende bus probeert te wringen. In de tussentijd wordt er met sneeuwballen gegooid, drank gedronken, gescholden op de reisleiding en (het toppunt) een fikkie gestookt door een stel (ik denk) bouwvakkers die (naar eigen zeggen) al de hele dag in de Yeti-bar hadden gewacht (snap ik als je niet kunt skieën).

De anarchie was ergens ook wel weer leuk. En omdat we als doorgewinterde (haha…) Sportura-reizigers de extra wachttijd al hadden verwacht, maakten we van de nood vaak een deugd. En ook wel belangrijk, we hebben het weer overleefd! Op de verkoudheid en schrale lippen na ben ik alweer klaar voor de volgende vakantie, die donderdag begint. Er zijn twee take-home messages: boek je reis nooit met Sportura. De tweede: leve het nijlpaard!