woensdag 10 maart 2010

Na een bizar korte week, zie zondag zeer vermoeid en verkouden begon na de terugtocht uit St. Sorlain D’Arves, vertrek ik vannacht alweer naar skicircus (zowel de Nederlandse als Duitse betekenis daarvan zijn van toepassing!) Saalbach Hinterglemm! Kijkt u mee op onderstaande webcam, wellicht kun je me zien boarden en anders zie je in ieder geval wat het weer is. De thuisblijvers wens ik een fijne vakantie (voor zover van toepassing) en een fijne carnaval! Jos van Oss staat in ieder geval op de iPod…

Voor de luttele 25 euro kon ik dit stukje speelgoed natuurlijk niet laten liggen: een heuse set LED-lampen van Philips die je per USB kunt besturen. De grote unit is de ‘wall washer’ en zet je voor een muur, die vervolgens wordt verlicht. Daarnaast zitten er nog twee kleine licht-’pilaartjes’ bij die je naast je scherm kunt zetten.

Zo’n setje met lampen is ideaal voor gamers die graag een soort Ambilight rond hun scherm willen (om het nog realistischer te maken) of voor gamers die tot diep in de nacht willen doorgaan zonder in het donker te zitten. Uiteraard heb ik er andere plannen mee: de lampen zijn inmiddels opgenomen in het netwerk (helaas stelt Philips geen Linux-drivers beschikbaar, dus die moest ik eerst schrijven…) en kunnen niet alleen Ambilight doen (doet het overigens heel leuk met de Fireplace DVD), maar springen bijvoorbeeld ook aan als ik m’n bed uit moet. Daarnaast gaan ze vanzelf uit als ik de kamer verlaat! Leuk speelgoed…

Ik wil ik het graag even hebben over de omgangsvormen en sociale normen van ambtenaren. Gisteren was de afsluitende bijeenkomst van de co-creatie challenge, een wedstrijd die de gemeente Eindhoven had georganiseerd om ideeën te genereren over hoe de interactie tussen burger en gemeente te verbeteren. Op het stadhuis werden de vijf beste ideeën besproken en werd de winnaar bekendgemaakt (niet wij, overigens). Het viel ons al snel op dat de achterste rij ambtenaren tijdens de presentaties van de studenten vooral geïnteresseerd waren in hun iPhone; wat blijkt, alle ambtenaren twitteren tegenwoordig. Toen een van de aanwezige ambtenaren zélf moest presenteren en een vraag kreeg, keek hij tijdens het aanhoren van de vraag niet naar degene die hem stelde, maar op z’n telefoon om de laatste tweets te checken! En inderdaad, achteraf is de hele avond na te lezen op Twitter (inclusief foto en een tweet van degene die de hele challenge organiseerde: “studenten boos, waarom al dat getwitter en geen notuliste?“).

Wáárom moeten ambtenaren Twitteren? Er is een hele beweging binnen de ambtenarij die vindt dat ambtenaren meer gebruik moeten maken van ‘web 2.0′ (wat sowieso een semi-hippe benaming is voor ‘het huidige internet’). Dat klinkt als een prima plan: weblogs van politici zijn wellicht interessant om te lezen en misschien reageren ze zelfs als je een mailtje stuurt.

Als innovatie-wetenschapper ben ik uiteraard geïnteresseerd in hoe deze nieuwe vinding wordt gebruikt door ambtenaren en, belangrijker, wat we er nou mee opschieten. Ik denk dat de ambtenaren 2.0 hun doel voorbij zijn geschoten. Terwijl er boeken zijn volgeschreven over hoe ambtenaren het beste van het internet gebruik kunnen maken, is het enige (zeer zichtbare) resultaat alleen dat er massaal wordt getwitterd. Ik persoonlijk hoef als burger helemaal niet met ambtenaren te communiceren in korte hersenscheet-berichtjes van maximaal 160 tekens. Ik hoef al helemaal niet te horen waar het ambtelijk apparaat de hele dag mee bezig is (vooral niet als na een korte inspectie blijkt dat een aanzienlijk deel van de tweets gaat over de etentjes en lunches die de ambtenaren op kosten van ons hebben!). Ambtenaren zijn gewoon werknemers van een organisatie die ‘overheid’ heet; de medewerkers van Philips gaan toch ook niet de hele dag twitteren? Om het nog maar niet te hebben over juridische gevolgen die een ambtelijke uitspraak op Twitter kan hebben (zeker gezien de verschillende mogelijkheden om een boodschap van 160 tekens anders te interpreteren).

Ik wil eigenlijk wel eens weten wat ambtenaren proberen te bereiken met hun getwitter. Immers, onderling communiceren konden ze al op betere manieren (face-to-face in het stadhuis). Twitter is daarnaast absoluut geen vorm van ‘openheid’ naar de burger toe, maar juist een barrière. In Nederland zijn de Twitteraars nog steeds een vrij gesloten groep (leg mijn oma maar eens uit hoe te twitteren en, belangrijker, hoe je nou de boodschap destilleert uit de korte berichtjes). Twitter is het nieuwe speelgoedje van de ambtenaren onderling, net als de mobiele telefoon was voor de jaren-90 yup en de tamagotchi’s voor kinderen uit dezelfde tijd. De kliek communiceert vooral met elkaar, en kijkt de gesprekspartner daarbij niet meer in de ogen, maar vooral naar een telefoon. Twitter is met z’n 160 tekens vooral een heel onhandig medium als het om meningen gaat (die kun je in de beperkte ruimte namelijk niet nuanceren).

Ambtenaren van de gemeente Eindhoven die ongeïnteresseerd staan te Twitteren tijdens een bijeenkomst over hoe de interactie tussen burger en gemeente te verbeteren. Een heel vreemde vertoning.

Terwijl iedereen in Eindhoven weer fijn aan een nieuw semester begon, stelden wij dat moment nog even uit middels een vakantie in de Franse Alpen. Hadden we wel verdiend, dacht ik zo. Voor het luttele bedrag van 280 eur0 per persoon kregen we van Sportura een busreis (dat klinkt luxer dan het was, want het bleek een soort doe-het-zelfvariant: de bus vertrok uit Rotterdam en wij stapten op de terugweg in Antwerpen weer uit), een skipas en een kippenhokhuisje ergens in het pittoreske St. Sorlain D’Arves, skigebied Les Sybelles.

De heenreis dus; omdat Sportura het presteerde om ons pas een dag van tevoren (nota bene de verkeerde) vouchers te sturen, begon onze trip een paar uur eerder dan geplanned. Niet dat het meteen snel ging, want de bus stopte achtereenvolgens drie kwartier op een tankstation, drie kwartier in Antwerpen, nog even in Leuven en toen pas waren we echt onderweg. Had de telefoonmiep van Sportura geweten dat de bus langs Antwerpen ging, dan waren we daar wel opgestapt – en had ik nog wat meer tijd gehad om wafeltjes te bakken.

Hoe dan ook, dit akkefietje mocht de vakantiepret niet drukken. Aangekomen snelden we ons met skikleren aan het baggagedepot (=schuur met betonvloer waar je je zou kunnen omkleden) uit om eerst maar eens te ontbijten. De Yeti-bar (een begrip onder de cheapskieërs) ging net dicht, en dus konden we dankzij een vriendelijk personeelslid gratis profiteren van het volledige ontbijtbuffet. We hebben nog lang gegeten van de stapels chocolademousse! Dan toch maar eens de berg op; de lucht was strakblauw en het skigebied… nagenoeg leeg; een ideale combinatie.

Na een beetje opwarmen werd het tijd voor het echte werk. De eerste dag was direct bikkelen met ’stuur’ Sander die ons in ras tempo de berg op- en af bracht. Uiteraard werd er tussendoor wel gelunched in de zon en vrolijkte Elke (en later de rest) de boel op met haar Nijlpaardlied. In de lift werd vooral gediscussiëerd over of Sander al dan niet ADHD zou hebben, of Tommy’s Flowbindingen nou echt zoveel stoerder waren als andere bindingen (en of skibindingen ook ‘flow’ zijn) en over de intelligentie van de Sportura-reisleiding ter plaatse.

Terug in het appartement was het tijd om de bedden te maken. Een zespersoons-appartement betekent, in Sportura parlance, twee tweepersoonsbedden en een bedbank die het niet doet. We hadden allemaal netjes bedlinnen voor éénpersoonsbedden bij ons, dus dat werd met een vakkundig staaltje ducttapen opgelost. De bedbank werd overigens pas twee dagen later gemaakt. Om toch de luxe-illusie hoog te houden (we hadden onze groepsnaam voorzien van de toevoeging ‘(VIP)’, maar dat bleek helaas geen vaker gebruikte code in het Sportura-systeem) gingen we toch maar even het zwembad uitchecken – dat was boven verwachting goed en beneden verwachting klein. Mijn neus vond van niet en dus ben ik sinds mijn duik in het zwembad ernstig verkouden en Labello-verslaafd.

Toen de pistes tegen woensdag een beetje ijzig begonnen te worden, ging het opeens sneeuwen, en zo kregen we niet alleen steeds een bevroren gezicht, maar ook de kans te snowboarden in prachtige sneeuw. Op het hoogtepunt van de sneeuwbui zag je overigens helemaal niets en besloten we maar terug te gaan. Maar de andere dagen waren perfect: een enkeling ging off-piste, we half-pipe’te erop los en hier en daar werden ski’s verloren en weer teruggevonden.

Ik weet niet goed of ik een zeurend verhaal moet afsteken over hoe slecht de terugreis was georganiseerd, of dat ik beter kan vertellen wat er nou juist léuk aan was. Ik doe het laatste, maar zal eerst vertellen waar alle chaos vandaan kwam. Het dorpje waar we zaten was langgerekt: de huisjes en het baggagedepot bevonden zich bovenaan, terwijl de busparkeerplaats beneden was en de bussen niet omhoog mochten. Tussen depot en bussen reden navettes, een soort shuttle-bussen. Omdat de grote bussen vertraagd waren, stonden de 17 bussen voor ongeveer 750 man ruim twee uur later pas klaar voor vertrek. Geen probleem zou je zeggen (we hadden de twee uur vertraging al ruimschoots ingecalculeerd), maar helaas ontbrak het bij de Sportura reisleiding aan inzicht om het transport per navette te coördineren. Resultaat: een gigantische mensenmassa (vergelijkbaar met die na een voetbalwedstrijd) die zich in een om het half uur verschijnende bus probeert te wringen. In de tussentijd wordt er met sneeuwballen gegooid, drank gedronken, gescholden op de reisleiding en (het toppunt) een fikkie gestookt door een stel (ik denk) bouwvakkers die (naar eigen zeggen) al de hele dag in de Yeti-bar hadden gewacht (snap ik als je niet kunt skieën).

De anarchie was ergens ook wel weer leuk. En omdat we als doorgewinterde (haha…) Sportura-reizigers de extra wachttijd al hadden verwacht, maakten we van de nood vaak een deugd. En ook wel belangrijk, we hebben het weer overleefd! Op de verkoudheid en schrale lippen na ben ik alweer klaar voor de volgende vakantie, die donderdag begint. Er zijn twee take-home messages: boek je reis nooit met Sportura. De tweede: leve het nijlpaard!

Bij afwezigheid van uw vaste Wie-is-de-mol-expert Tommy, die zich op dit moment in de enorm witte Franse Alpen bevindt, zal gastschrijver Eric van der Vorst vandaag zijn licht laten schijnen op aflevering vijf van Wie Is De Mol. Oftewel, kijk nu op deze site, dan vertelt Eric zíjn verhaal over de mol.

Aflevering vijf was een echte draaipunt-aflevering. De grote groep molkandidaten is bijna gehalveerd, en vanaf deze aflevering begint de finale steeds meer in zicht te komen. Met dat in het achterhoofd, is het opvallend dat er juist in deze aflevering zeer veel geld opgehaald is. Hoe dichter je bij de finale komt, hoe liever je wil datje verdacht wordt als mol, en hoe minder je dus voor de pot doet. Met een totaalbedrag van 4.600 euro deze aflevering, kunnen we in ieder geval zeggen dat de mol geen beste dag had.

Maar wie is nu de mol? En was hij in deze aflevering te zien? Tijdens de eerste opdracht zijn mij 8 mollenacties opgevallen. Iedere kandidaat deed wel íets verkeerd, variërend van langzaam roeien tot het bedenken van een zo ingewikkeld mogelijk vervoersschema. Niets echt baanbrekend. Wat mij het meest opviel was eigenlijk vooral de donkere pet van Arjen. In combinatie met de zwarte bril en trui in opdracht twee, en het zwarte t-shirt in opdracht 3, deed dit mij toch wel heel erg aan de mol denken.

Misschien draaf ik door. Op naar opdracht twee. Het idee om de tekens te onhouden kwam van Arjen, en Sanne werkte al snel goed mee. Erik doorzag bij het invoeren van de cijfercode de fout van Frits, die op zijn beurt misschien zijn uiterste molpoging zag mislukken. Frits de mol. Als dat klopt zou ook de Rode-rugzakkentheorie, van mijn medekijker Julia, wel eens kunnen kloppen. Want hé, is het niet zo dat Frits zowel een rode koffer als een rode rugzak heeft? En zien we niet bij de krater een Japans jongetje met een grote rode rugzak door het beeld lopen? En.. Zet Frits zijn rode rugzak niet pontificaal in beeld bij de eliminatie? Het blijft speculeren natuurlijk.

In de derde opdracht, de geluidloze karaoke, was nauwelijks te mollen.Het enige opvallende is dat Erik, Hind en (wederom) Frits uit een lijst met duizenden nummers het bijna onraadbare ‘I Am Sailing’ kiezen. Frits laat zich in deze opdracht echter ook van zijn goede kant zien door Michael Jackson fantastisch te imiteren en Celine Dion in de lijst op te zoeken.

Dan de test. Hind valt af. Opzich te verwachten, omdat ze de mol nooit had kunnen zijn. Opvallend is dat Hind vertelt dat ze Kim (die ik al eerder tot mol uitriep) het meest verdenkt. Als ze ook zo heeft gestemd kan Kim nooit de mol zijn. Verder stemde Erik ook op Kim, en een beetje op Sanne. Sanne verdacht Frits, Frits verdacht Arjen, Arjen stemde in zwarte kleding, en Kim verdacht Erik en Arjen. Doe er je voordeel mee zou ik zeggen.

Mijn conclusie: Na deze aflevering blijven Frits, Kim en Sanne verdacht. Kim omdat ze niet veel goed doet, Sanne omdat ik van haar de meeste potentiele molacties noteerden, en Frits vooral door zijn rode rugzak. Die rode rugzak, dat is voor mij toch wel de druppel die de emmer doet overlopen. Frits is de mol. En die rode rugzak, die gaan we nog heel vaak zien.

Muzikale aanwijzing: George Baker Selection – Little Green Bag

Tandenborstel? Check! Wafels? Check! Zelfs m’n FarmVille-boerderij is helemaal netjes gemaakt (waarom zijn er geen zaadjes die een hele week kunnen staan?). Zometeen bepakt en bezakt op naar station Eindhoven Beukenlaan, en dan op naar Frankrijk (eerst nog even via Rotterdam, trouwens, Sportura bedankt…)! Voor wie niet op de hoogte is: de komende week ben ik aan het snowboarden in St. Sorlain D’Arves (gebied heet Les Sybelles). Benieuwd of het daar ook zo lekker sneeuwt!

Zondag 7 februari ben ik uiteraard weer terug; tot die tijd weinig activiteit op deze site, maar voor de donderdag heb ik in ieder geval al gastschrijvers ingehuurd die je bijpraten over de laatste WIDM-theorieën!

Het was een chaotische bedoeling deze week: terwijl de aflevering van vorige week duidelijk opbouwde en een zeer interessant einde had, zaten we deze week toch vooral te kijken naar hoe kandidaten van de ene naar de andere plek gingen en was alles een beetje warrig gemonteerd.

Allereerst die opdracht op school; kandidaten moesten in tien verschillende lokalen vragen beantwoorden in groepjes; wanneer het antwoord fout was, moest een van de kandidaten achterblijven. Wat niet echt was verteld in het begin, was dat er per groep ook iemand weer naar beneden moest komen om het geld te innen. Een slimme Mol probeert zo lang mogelijk bij de groep te blijven om maar zoveel mogelijk vragen te kunnen verprutsen en zorgt dat ook dat deze in het laatste lokaal blijft vastzitten. Deze uitleg zou Kim in ieder geval verdacht maken. Verder vond ik weinig af te leiden uit deze opdracht; er zitten dit jaar veel opdrachten tussen waarin veel te weinig informatie wordt gegeven over hoe het nou precíes is gegaan.

De tweede opdracht, het dragen van zandzakken, was een mooie opdracht die het (ontbrekend) technisch inzicht van de kandidaten liet zien. Arjen, Erik en Hind maakten er een potje van door eerst de brancard-optie te proberen, daarna toch maar allemaal zelf vier zakjes te dragen en daar vervolgens nog de helft van te laten vallen. Waarom spreken de kandidaten niet eerst af hoeveel zakken ze per persoon maximaal kunnen dragen? Arjen was verdacht, maar voor de Mol was in de andere groep zitten veel makkelijker: iedereen draagt hetzelfde ding, dus er is makkelijker te Mollen.

De laatste opdracht, met de ketting in het bos, vond ik in ieder geval het leukst. Frits transformeerde van mister nice guy naar het zwarte schaap van de groep door helemaal op het laatste voor de vrijstelling te kiezen, wat de groep 1600 euro opbrengst kostte. Het daarop volgende spelletje met de bagage van Frits en de mislukte tegen-actie van Frits waren hilarisch. Maar of Frits de Mol is? Het zou, gezien dit spel kunnen, maar een Mol zou wellicht toch voor een luiere oplossing gaan. Omdat de laatste persoon toch al eerder geneigd zal zijn de vrijstelling te pakken, is het een kwestie van inschatten wie dat moet worden. Frits bood zich aan en men liet hem zijn gang gaan; met name Hind gaf hem vrij baan door niet te discussiëren. Als Frits de Mol niet is, dan heeft de Mol in ieder geval goed gegokt en Frits goed ingeschat… hoe waarschijnlijk dat is kun je je afvragen.

Mijn Mollen van vorige week waren Hind, Kim, Arjen & Sanne. Deze week strepen we Arjen maar weer weg en blijft Hind staan. Kim is verdacht omdat ze deze aflevering toch niet veel bijdraagt, maar op zich geldt dat voor iedereen nog wel. Sanne blijft staan vanwege de aanwijzingen met het getal ‘3′. Bij de zandzakken-opdracht deed ze wel hard haar best, maar de Mol is er ook bij gebaat als één kant veel sneller loopt dan de andere kant. Het lijkt wel alsof er dit jaar extra voorzichtig is omgesprongen met het monteren van het videomateriaal om ons maar zo min mogelijk waardevolle informatie te geven. Maar toch, het blijft zoeken naar de foutjes…

(Volgende week op deze plek trouwens geen Molbespreking van mij, ik ben op wintersport, maar van Marcel en/of Eric. Tot over twee weken!)