Rechts op de foto ziet u een Sony VAIO PCG-N505X. Ooit dé yuppenlaptop, want met zijn 1.2 cm dikte en een even zo groot gewicht is het ding werkelijk de meest mobiele laptop die ik ooit gezien heb. Omdat twee van deze laptops in 2003 alleen nog lagen weg te stoffen op een plank op kantoor, kon ik ze zo meenemen. Een tijd lang (geloof het of niet!) was het mijn laptop en surfte, mailde en downloadde ik met deze Celeron 333Mhz computer met slechts 128 MB geheugen. Hoe snel dat ding nog is voor zijn specificaties heeft me altijd verbaasd trouwens. De ander heeft mijn moeder gebruikt om af en toe puntjes in te kloppen en te mailen.
Gelukkig kwam er daarna een iets snellere computer en de VAIO’s raakten buiten gebruik. Een schijf van een van de twee overleefde een ritje achterop de fiets van mijn moeder niet en is sindsdien dus niet meer gebruikt. De ander staat nu op mijn bureau, om af en toe muziek mee af te draaien. Toen bedachten we dat we die andere PC ook wel een nuttige functie konden geven: een digitaal fotolijstje! Op deze pagina kun je het bouwen daarvan volgen.
Aflevering #3: Waar Gehakt Wordt…
Waar gehakt wordt, vallen spaanders. Vandaag heeft mijn vader de houten behuizing voor het foto-lijstje gemaakt. Omdat de magnesium behuizing van de laptop een aantal uitstekende delen bevat en we het scherm eigenlijk ‘achter’ de onderplaat maken, moest er wat gedremeld worden. Heel enthousiast sneed mijn vader daarbij de draadjes naar het scherm door… niet zo handig. Na een reanimatiepoging met wat gefrot en soldeerwerk bleek dat het gedeelte van de computer dat de backlight moest aansturen niet meer werkte. Resultaat: computer (of display) onbruikbaar voor de fotolijst… Gelukkig hebben we hier twee identieke exemplaren van die laptops en de tweede hebben we ook helemaal gedremeld en gepast. Hieronder wat foto’s! De laptop die ‘kapot’ was bleek overigens alleen de backlight niet meer aan te kunnen sturen, maar werkt dus prima als je er een extern beeldscherm aanhangt. Die laptop is intussen omgedoopt tot ‘Kakofonix v2′, wat zoveel wil zeggen als dat het m’n geluidencomputer is geworden 
Aflevering #2: De Software
De 2GB CompactFlash-kaart is vandaag met de post gekomen. Na de kaart in de adapter geschoven te hebben kon ik meteen Windows Setup opstarten (vanaf CD), en de CF-kaart wordt gewoon herkend als schijf. Na een uur (trage CD-speler…) geinstalleerd te hebben werd er gereboot en zou ik in de mooie welkomstschermpjes terecht moeten komen. Mooi niet! Na een restart kan ik gewoon inlogen als Administrator. Omdat de CF-kaart ook in mijn andere laptop past, heb ik er even de drivers voor de RTL8180 draadloze PCMCIA-adapter opgezet. Handig! Daarna meteen Firefox downloaden, maar nog niet installeren: de installer vindt dat hij corrupt is! Het blijkt dat de CF-kaart liever geen write-caching wil hebben, en na dat uitgezet te hebben in Windows werkt alles naar behoren. Verder is een page-file op een CF-kaart geen goed idee (een bepaalde cel op een CF-kaart kan niet oneindig beschreven worden, dus een page-file is geen goed idee). Verder lijkt Windows moeite te hebben met de optie ‘32-bit file transfers’ in het BIOS. Dat heb ik uitgezet, en nu werkt het dus prima.
Hoe presteert zo’n CF kaart dan eigenlijk? Volgens de specificaties is deze CF-kaart van ‘pq1′ maarliefst ‘100x’. Lekker loos getal dus. Met HD Tune kom ik tot een gemiddelde (en overigens vrij constante!) transferrate van 12 MB/s. Dat is niet slecht, zeker niet gezien de prestaties van een exact identieke laptop waar wél een schijf in zit: 17 MB/s. De random access tijden zijn niet te vergelijken met een harde schijf; daarvan is het gemiddelde 0.6 ms! De andere laptop heeft gemiddeld 18.4 ms en mijn Thinkpad T60 met 7200RPM schijf 15.4ms. Misschien dat Windows op de fotolijst-pc dus daarom zo snel opstart! Alles reageert redelijk snappy voor een Celeron 333Mhz (Mendocino).
Genoeg geluld, tijd voor plaatjes (clickable!):
Dan de software. De foto’s worden met een PHP-script willekeurig gekozen uit het foto-album op een server hier thuis. Het script verkleint ze naar 1024×768, zodat de Celeron 333Mhz niet zoveel hoeft te doen. Een webpagina laadt iedere paar seconden een nieuw plaatje van dat script. Omdat Firefox nogal wat overhead met zich meebrengt (caches enzo, dat wil je niet met een CF-kaart) start ik firefox.exe op met een eigen .xul-bestand, zodat de boel ook mooi full-screen komt. Middels een batch-scriptje kan het allemaal netjes opgestart worden. De PC gaat goed stand-by, dus het fotolijstje kan gemakkelijk uitgezet worden. De computernaam is overigens ‘photogenix’ geworden.
Aflevering #1: Het Slachtoffer
Nou, eens kijken wat er nog in die oude schoenendoos zat:
Alles ligt uit elkaar; rechts het toetsenbord dat we niet gaan gebruiken.
‘NeoMagic’; zal wel geen 3D-chip zijn… 
Koeling? Een metalen plaatje en een mini-fannetje, en dat was het.
Omdat de harde schijf dood is en we toch een stil display willen hebben (de koeling van deze laptop springt alleen bij hoge uitzondering aan; heerlijk, een pentium II) heb ik deze besteld:
Met dit dingetje kan ik een CompactFlash kaart (nog uit te zoeken) als harde schijf misbruiken. Aangezien de schijf toch alleen nodig is bij het opstarten, maakt dat verder niet zo heel veel uit. Op dit moment wacht ik totdat die bezorgd wordt; als dat gebeurt is hoor je meer… In de tussentijd heb ik vast bedacht wat er op het fotolijstje moet komen:
Het fotolijstje gaat dus Firefox draaien (full-screen) met een pagina daarop die wordt geserveerd door server.vandervorst, die toevallig ook de foto-site host. Iedere 10 seconden verandert het plaatje en de tijd wordt ook vanzelf geupdate.
Dan is er nog de naam voor het nieuwe beestje: hier in het netwerk hebben we overal asterix/obelix-namen. Zo is de server ‘obelix’, het media-center ‘cinefix’, mijn pc ‘assurancetourix’, de andere VAIO voor muziek ‘kakofonix’ en zijn er nog pc’s geweest met namen als ‘panoramix’ en ‘abraracourcix’. Voor deze PC kan ik kiezen uit:
- Fishtix (uit de amerikaanse versie natuurlijk )
- Getafix (Brits)
- Photogenix of Fotogenix
- Miraculix